Kahverengi kitaplığın önünde minik sandalyesinde oturuyordu. Hemen önünde koyu renkli masası solunda ise yatağı duruyordu. Tam karşısındaki pencereden dışarısı gözüküyordu. Sandalyesine sinmiş elindeki masal kitabını sıkıca tutuyordu. Hava kararmış uyku vakti gelmişti bile. Melda ise elindeki kitaba dalmıştı. Hatta o kadar odaklanmıştı ki perdelerini çekmemiş masa lambasını bile açmamıştı. Tam o sırada içeriye annesi girdi.…

“Şartlar iyiliği arzuladığında, ölüm bile kandırılmaya müsaittir…” Kıyılarda balıkçıların, ovalarda atlıların mesken tuttuğu soğuk kasvetli kış günlerinin birinde bir çocuk varmış. Bu çocuk kara saçlı, kara gözlü, yakışıklı mı yakışıklı bir çocukmuş. Taşı sıkıp suyunu çıkarır, tek kılıcı ile koca koca ağaçları ikiye bölermiş. Yeri gelir bir kedi kadar uysal, yeri gelir bir aslan kadar…

“En güzel sesler, yaşatmaya değer olanlardır…” Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; belki de artık bütün ağaçların köklerini topraktan çekip de bu diyarları terk ettiği günlerde bir limon fidanı yaşarmış. Çevresindeki bütün yıkıma, kıyıma, ne yazık ki ölüme dair her şeyden apayrı bir güzellikle köklerini büyütüyor ve serpilip meyve vereceği günleri bekliyormuş. Öte yandan onu…