M. T. Baş Yüzünde umutsuz ve üzgün bir ifadeyle karşısında dikilen haberci, ellerini önünde birleştirmiş başı hafif yere bakar vaziyette bekliyordu. Bir elinde kasketi vardı. Kral bütün lordları, derebeylerini ve toprak sahibi şövalyeleri yollayıp mektubu getiren haberci ile yalnız kalmak istemişti. “Hepsi bu kadar mı?” diye sordu kral duygusuz bir sesle. “Evet majesteleri.” dedi haberci…

Duvardaki saatin akrep ve yelkovanı birbirlerinin peşinde dönüp duruyordu. Beraber dakikaları ve saatleri tamamlıyorlardı. Hiç durmadan. Duvardaki saate dalıp gitmişti. Saatin birden durduğunu fark etti. Dalgınlığı bozuldu. Kendisini bir mekanik aletten farksız hissediyordu o işlerde. Kafasının içinde bir an bu düşünce dolanıp durmaya başladı. Bunları düşünmek istemiyordu gerçi artık. Hayatın bir yolculuk olduğu hep söylenir…